TRESNA SING KEPENDEM
Dening Yuli Rahmawati
Ana bocah wadon sing jenenge Wati. Bocahe ayu lan meneng. Wati dweni kanca akrab sing jenenge Ririn. Isuk-isuk,Wati lan Ririn budal sekolah bareng. Ing ndalan cah loro iku omong-omongan gak ana entek'e.
"Wat, sampean sangu bekal apa ora? "Pitakone Ririn.
"Sangu Rin, sampeyan sangu apa ora? "Wati mbalek takok.
Ora kroso ujug-ujug wis jam 7 kurang 3 menit. Cah loro iku ora nyadar yen mlakune alun banget koyok putri solo. Nganti ing ngarep gerbang sekolah, gerbange wis tutupan.
"Lohh... Rin gerbange wis tutupan."omonge Wati kaget.
"Iyo je, wis tutupan.. "Santuyy balese Ririn.
"Kene wis keri mlebu kelas piye ki..? "omongan Wati sing kalem lan bingung.
"Ehmm... santuyy ae kan enek aku sahabatem sing ayu dewe, budhal bareng yo keri bareng."karo mesam mesem.
"Keri pisan iki wae Rin, aku wis emoh keri maneh."kandane Wati ning Ririn.
Ujug-ujug ing mburine Wati lan Ririn ana bocah lanang sing lagek budhal. Tiba'e iku Hanif kanca sakelase Wati lan Ririn. Hanif iku uga cowok sing ditaksir Wati.
"Nif, dungaren lagek budhal?" bosa basine Ririn.
"Iyo je, maeng ban sepedahku bocor." jelase Hanif.
Wati mung mesam mesem ngrungokake omongane Ririn lan Hanif. Nek omongan sampek lali wayah, lali nek cah telu mau keri, sampek pak satpam bengok banter.
"Woyyy... Dang mrene, wis keri malah omong wae."
"Siappp...Pak"jawabe cah telu kompak.
"Mrene baris ing ngarepku,rungokna yo,saiki kowe kabeh tak utus resik-resik ing jeding guru."Dawuhe Pak Satpam. Pak Satpam menehi tugas iku mergo Pak Satpam diutus guru piket.
"Enggeh Pak... "jawab Wati.
"Sing loro iki ora siapp?kok ora semur."Pitakone Pak Satpam sing ditujuake ing Ririn lan Hanif.
"Enggeh pak..."jawabe cah loro kompak.
Mlaku bareng cah telu sampek jeding guru. Wati soyo suwe mikir lan omong ing ati "Aku mung iso nyawang Hanif tapi ora biso nyanding" Sewayah iku Ririn wis ngerti paleng Wati mikirno Hanif. Ujug-ujug Ririn omong.
"Nif Hanif kae lo Wati njalok iwangi aja malah dolanan HP wae."guyone Ririn.
"Apa Rin apa aku wis iso dewe."
Tapi ing ati Wati omong yen pengin Hanif nyedak'i Wati lan ngiwangi resik-resik. Tapi pancen Wati bocah sing kalem sampek-sampek wati ora tau omongan belas karo Hanif.
"Wis dang ayok mbalek ing kelas." ajake Wati.
"Nif, sampeyan melok mbalek ing kelas apa ora?"takok'e Ririn.
"Iyo, dang mlebu dhisek"Hanif ngongkon Ririn mlebu kelas dhisik.
Dina ganti dina,Wati krungu omongane Ririn yen Hanif iku pedekate karo bocah. Ing kelas Ririn ngandani Wati.
"Wat, rene dakkandani."
"Enek apa Rin."mlaku nyedak'i Ririn.
"Hanif lo lagi pedekate karo cah liyo, dadi sampeyan mending mundur wae, luwih apik sekolah sing pinter timbang mikir cowok wae." jelase Ririn.
Wayah iku Ririn menehi saran ing Wati supaya Wati sekolah sing tenanan ora mikir cowok wae.
"Emange aku ora oleh merjuangake tresna iki?"Wati mbalik takon.
"Iyo oleh, tapi luwih apik yen merjuangake masa depanmu. Saiki fokusna sekolah ben tambah pinter lan iso bungahake wong tuwomu."Nasehate Ririn.
Wati terus meneng lan miker yen omongane Ririn iku bener.
"Iyo Rin omonganmu bener, aku dak sekolah sing pinter supaya bisa nggawe bungah wong tuwoku."
"Sipp dehh ngene lo gelem manut omonganku."ngomong karo ngrangkul wati.
Saiki Wati wis bungah lan bisa berpikir luwih dewasa.
Forced Love Ended
By mas kahfi
The woman's footsteps away from the man.In the rain that night, the woman broke through the drop of water that hit her. He does not care about the man behind him.
"Adinddaaaa ..." the man shouted.
But the woman continued to walk farther away without looking in the slightest.
"Aadinnddaaaaa ..." the man shouted once again.
The woman paused for a few seconds, even though the distance was far enough, but the woman still heard her loud scream.In the edge of the park beside the sidewalk, there were only two people there. Yellowish dim street lights adorn the sad atmosphere that night. The road was lonely with passing vehicles, really quiet.In tears, the woman was moved to tears running down her cheeks mixed with rain. Hoping to be erased with water coming down from the sky, so as not to leave a deep sadness.
Finally looked at the man standing with a face that does not believe what the woman said. Even though he said the truth. It feels heavy, but he can't avoid it.he muttered to himself,
"Forgive you dear, but we can not be together anymore. I want to go far away from you, further than you think. I'm afraid you'll be lonely when I'm gone. I am forced to tell you, for the sake of my devotion to my parents. I have to go to school. Maybe you can look for something better than me, many women who are better and prettier than me. I'm sorry dear, you are the most special man in my entire life. "
Then for an instant the woman wiped the water mixed with rain in her eyes and left without permission with a little run. Leaving the man who was still stunned without a smile.
Penerjemah:Yuli Rahmawati
Dening Yuli Rahmawati
Ana bocah wadon sing jenenge Wati. Bocahe ayu lan meneng. Wati dweni kanca akrab sing jenenge Ririn. Isuk-isuk,Wati lan Ririn budal sekolah bareng. Ing ndalan cah loro iku omong-omongan gak ana entek'e.
"Wat, sampean sangu bekal apa ora? "Pitakone Ririn.
"Sangu Rin, sampeyan sangu apa ora? "Wati mbalek takok.
Ora kroso ujug-ujug wis jam 7 kurang 3 menit. Cah loro iku ora nyadar yen mlakune alun banget koyok putri solo. Nganti ing ngarep gerbang sekolah, gerbange wis tutupan.
"Lohh... Rin gerbange wis tutupan."omonge Wati kaget.
"Iyo je, wis tutupan.. "Santuyy balese Ririn.
"Kene wis keri mlebu kelas piye ki..? "omongan Wati sing kalem lan bingung.
"Ehmm... santuyy ae kan enek aku sahabatem sing ayu dewe, budhal bareng yo keri bareng."karo mesam mesem.
"Keri pisan iki wae Rin, aku wis emoh keri maneh."kandane Wati ning Ririn.
Ujug-ujug ing mburine Wati lan Ririn ana bocah lanang sing lagek budhal. Tiba'e iku Hanif kanca sakelase Wati lan Ririn. Hanif iku uga cowok sing ditaksir Wati.
"Nif, dungaren lagek budhal?" bosa basine Ririn.
"Iyo je, maeng ban sepedahku bocor." jelase Hanif.
Wati mung mesam mesem ngrungokake omongane Ririn lan Hanif. Nek omongan sampek lali wayah, lali nek cah telu mau keri, sampek pak satpam bengok banter.
"Woyyy... Dang mrene, wis keri malah omong wae."
"Siappp...Pak"jawabe cah telu kompak.
"Mrene baris ing ngarepku,rungokna yo,saiki kowe kabeh tak utus resik-resik ing jeding guru."Dawuhe Pak Satpam. Pak Satpam menehi tugas iku mergo Pak Satpam diutus guru piket.
"Enggeh Pak... "jawab Wati.
"Sing loro iki ora siapp?kok ora semur."Pitakone Pak Satpam sing ditujuake ing Ririn lan Hanif.
"Enggeh pak..."jawabe cah loro kompak.
Mlaku bareng cah telu sampek jeding guru. Wati soyo suwe mikir lan omong ing ati "Aku mung iso nyawang Hanif tapi ora biso nyanding" Sewayah iku Ririn wis ngerti paleng Wati mikirno Hanif. Ujug-ujug Ririn omong.
"Nif Hanif kae lo Wati njalok iwangi aja malah dolanan HP wae."guyone Ririn.
"Apa Rin apa aku wis iso dewe."
Tapi ing ati Wati omong yen pengin Hanif nyedak'i Wati lan ngiwangi resik-resik. Tapi pancen Wati bocah sing kalem sampek-sampek wati ora tau omongan belas karo Hanif.
"Wis dang ayok mbalek ing kelas." ajake Wati.
"Nif, sampeyan melok mbalek ing kelas apa ora?"takok'e Ririn.
"Iyo, dang mlebu dhisek"Hanif ngongkon Ririn mlebu kelas dhisik.
Dina ganti dina,Wati krungu omongane Ririn yen Hanif iku pedekate karo bocah. Ing kelas Ririn ngandani Wati.
"Wat, rene dakkandani."
"Enek apa Rin."mlaku nyedak'i Ririn.
"Hanif lo lagi pedekate karo cah liyo, dadi sampeyan mending mundur wae, luwih apik sekolah sing pinter timbang mikir cowok wae." jelase Ririn.
Wayah iku Ririn menehi saran ing Wati supaya Wati sekolah sing tenanan ora mikir cowok wae.
"Emange aku ora oleh merjuangake tresna iki?"Wati mbalik takon.
"Iyo oleh, tapi luwih apik yen merjuangake masa depanmu. Saiki fokusna sekolah ben tambah pinter lan iso bungahake wong tuwomu."Nasehate Ririn.
Wati terus meneng lan miker yen omongane Ririn iku bener.
"Iyo Rin omonganmu bener, aku dak sekolah sing pinter supaya bisa nggawe bungah wong tuwoku."
"Sipp dehh ngene lo gelem manut omonganku."ngomong karo ngrangkul wati.
Saiki Wati wis bungah lan bisa berpikir luwih dewasa.
Forced Love Ended
By mas kahfi
The woman's footsteps away from the man.In the rain that night, the woman broke through the drop of water that hit her. He does not care about the man behind him.
"Adinddaaaa ..." the man shouted.
But the woman continued to walk farther away without looking in the slightest.
"Aadinnddaaaaa ..." the man shouted once again.
The woman paused for a few seconds, even though the distance was far enough, but the woman still heard her loud scream.In the edge of the park beside the sidewalk, there were only two people there. Yellowish dim street lights adorn the sad atmosphere that night. The road was lonely with passing vehicles, really quiet.In tears, the woman was moved to tears running down her cheeks mixed with rain. Hoping to be erased with water coming down from the sky, so as not to leave a deep sadness.
Finally looked at the man standing with a face that does not believe what the woman said. Even though he said the truth. It feels heavy, but he can't avoid it.he muttered to himself,
"Forgive you dear, but we can not be together anymore. I want to go far away from you, further than you think. I'm afraid you'll be lonely when I'm gone. I am forced to tell you, for the sake of my devotion to my parents. I have to go to school. Maybe you can look for something better than me, many women who are better and prettier than me. I'm sorry dear, you are the most special man in my entire life. "
Then for an instant the woman wiped the water mixed with rain in her eyes and left without permission with a little run. Leaving the man who was still stunned without a smile.
Penerjemah:Yuli Rahmawati
Komentar
Posting Komentar